Плач
Lament
B2 · fiction · Premium
Folk horror na poziomie wyższym średnim, oparty na prawdziwej etnografii i pokazany niemal w całości poza kadrem. Sierpień 1974: młody folklorysta przyjeżdża do północnej wsi o jedenastu zamieszkanych domach, żeby nagrać lamenty pogrzebowe, i zastaje ostatnią kobietę, która potrafi je zaśpiewać, niechętną, bo lament woła, a nie woła się bez powodu. Kiedy Ustinia wreszcie się zgadza, zgadza się na własnych warunkach, za syna, którego rzeka nie oddała. Tej nocy, na dziewiątej minucie taśmy, pod jej głosem słychać drugi. Nic nigdy nie zostaje pokazane; przerażające jest to, że staruszka wcale nie jest zdziwiona.
Postacie
- Marina Vetrova (Марина Ветрова) — Folklorist, 26
- Ustinya Tikhonova (Устинья Фёдоровна Тихонова) — Lament-singer, 81
- Klavdiya (Клавдия Ивановна) — Neighbour
- The engineer (Инженер архива) — Sound engineer, Leningrad
Słownictwo z tego opowiadania
- плач — lament
- причитание — ritual lamentation
- вопленица — lament-singer
- обряд — rite
- собиратель — collector, fieldworker
- экспедиция — field expedition
- магнитофон — tape recorder
- плёнка — tape, reel
- запись — recording
- голос — voice
- напев — melodic formula, tune
- слово — word